Sabbatical Ameland

0

Maandag morgen, 7:45, de veerboot richting Ameland. De horizon kleurt oranje/rood door de stralen van de opkomende zon.  Door het lage water zijn de zandplaten rondom de vaargeul zichtbaar. Al rustend op deze zandplaat aanschouwd een verdwaalde zeehond het passerende schip. Vanaf dit schip kijkt een peinzende Tjeuke terug. Zonder besef te hebben van zijn omgeving staart Tjeuke diep in gedachten over het Wad. De frisse zeewind doet zijn haren wapperen. De temperatuur was gedaald tot standje Siberië. Het deed Tjeuke niets. Hij was met zijn gedachten ergens anders. Diep teleurgesteld over wat er zich de voorgaande dag had afgespeeld. Piekerend over hoe en waar het allemaal mis kon gaan

Zij lievelingsteam, zijn helden, zijn nr 1 reden om te leven. Ze hadden hem teleurgesteld. Hij was hier zo van ontdaan geweest dat hij de slaap maar niet kon vatten. Toen hij om 5uur nog steeds niet in slaap was gevallen begon hij voor zichzelf naar oplossingen te zoeken. Al vrij snel kwam hij tot 3 opties, niet meer, niet minder: Optie 1; een fles sterk opslobberen om vervolgens in standje coma op bed te kunnen neervallen. Optie 2; Gourmetten, zodat hij even zijn gedachten kon verzetten naar het bruinbakken van stukjes vlees. Of Optie 3; een sabbatical Ameland. Optie 1 viel af omdat hij even geen fles sterk voor handen had, Optie 2 viel af omdat hij daar op dat moment even geen zin in had. Optie 3 bleef zodoende over. Tjeuke hakte de knoop door. Hij stapte uit zijn bed en pakte zijn tas in. Vervolgens was hij in de auto gestapt en met plank gas richting het noorden gereden met als eindbestemming de pier bij Holwerd . Hier aangekomen liet hij zijn auto achter op de parkeerplaats en vervolgde hij zijn weg richting het loket waar hij een enkeltje Ameland met de veerboot kocht. Deze veerboot vertrok om precies 7:30 vanaf de pier bij Holwerd.

Daar zat hij dan, op de veerboot naar Ameland. Door het lage water deed de veerboot er langer over dan gebruikelijk. Het is klaarblijkelijk een heikele kwestie hier in het noorden. De geul wordt dagelijks gebaggerd om dichtslibbing te voorkomen en zodoende de vaargeul richting Ameland open te houden. Er verscheen een kleine glimlach op het gezicht van Tjeuke. Hij vond het een mooie metafoor voor zijn lievelingsteam. De druk naar voren en het zoeken naar de opening. Het kost zijn team zoveel moeite. Zoveel energie. Het gaat gewoon niet vanzelf. Net als het zoeken/ houden van de opening naar Ameland. Het was een korte conclusie die Tjeuke voor zichzelf trok.

De zeehond was inmiddels al lang een gepasseerd station en de veerdam van Ameland kwam steeds dichterbij. Tjeuke kon zichzelf maar niet op andere gedachten brengen. De wedstrijd zat hem nog vers in het geheugen gegrift.

De wedstrijd voorliep in het begin al vrij desastreus. Via een rake kopbal uit een genomen hoekschop kwamen de mannen van Lemelerveld al vrij snel op achterstand. Op dat moment had Tjeuke nog prima hoop. Een tegengoaltje, dat zouden zijn helden wel om kunnen buigen. Toch was dit makkelijker gezegd dan gedaan. Een bal op de paal en zelfs een 1 op 1 kans gaven dit euvel wel aan. Tot en met de rust wisten de mannen uit Lemelerveld het net achter de Nieuw-Heetense doelman te laten bollen.

Gelukkig deed een bakje thee de mannen goed. Een bakje thee met relatief gezien veel suiker. Bijna verdacht te noemen. De meesterbrouwer zal wel hebben geweten wat er nodig was om de helden van Tjeuke extra kracht te geven.

Hij hing in de lucht, zoals het fantastische cliché luidt. En naar schattingen hing hij op ongeveer 50 cm hoogte in de lucht. De hoogte waarom kjeld door de lucht vloog naar een charge in de zestien van Nieuw Heeten. De scheids floot en wees naar de penalty stip. Het was Jelle de haan die de verantwoording op zich nam om zijn team op gelijke hoogte schieten. Jelle faalde niet. Hij liet de keeper nog even in de waan dat zijn schot houdbaar was, maar Jelle wist wel beter. Via de hand van de keeper vond het schot van Jelle zich in weg naar de touwen. 1-1. Later in de tweede helft liet Lemelerveld zien dat het geleerd had van zijn fouten en die zwakte om wist te zetten in een sterkte. Uit een corner van Chris wist Nick raak te koppen. Met deze kopbal kwam Lemelerveld op 2-1 voorsprong.

Inmiddels was de veerboot aangemeerd en had Tjeuke voet aan wal gezet. Hij glimlachte nog maar eens. Die 2-1 voorsprong, dat was mooi. Toen geloofde Tjeuke nog in een goede afloop. Achteraf bleek het tevergeefs. Hij liep over de veerdam richting het dorpje Nes. Nog steeds wapperden zijn krullen en de frisse zeewind. Het was koud. Siberisch koud. Toch begon de temperatuur wat te stijgen. De zon kwam langzaam door en de duisternis maakte plaatse voor de eerste zonnestralen.
In Nes was het rustig. De straten waren uitgestorven. Geen mens was er te bekennen. Ameland sabbatical zoals een Ameland sabbatical zou moeten zijn. Tjeuke genoot. Al wandelend door de uitgestorven straten dacht hij verder na over de wedstrijd. De wedstrijd die een desastreus einde kende.

Na de 2-1 was er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. De defensie van Lemelerveld stond erbij alsof er geen muisje meer door heen zou kunnen komen. Maar toen ging het mis. De ramp van 4 december. De ramp voltrok zich enkele minuten voor het einde van de wedstrijd. Uit het niets braken twee spelers van Nieuw Heeten als een mes door een pakjes boter door de Lemelerveldse defensie heen. Zo makkelijk, Tjeuke kreeg er nog steeds rillingen van. 2-2. Wat een ramp.

Al wanend door de straten van Nes kreeg Tjeuke het toch weer zwaar. Hij zocht opnieuw naar antwoorden, maar kon deze niet vinden. Zijn brein pijnigend zocht hij naar oplossingen voor dit probleem. De drie opties van eerder die dag kwamen weer boven drijven. Per abuis liep hij langs een kroeg en zonder verder na te denken koos Tjeuke ervoor om voor optie 1 te gaan. Met wat moeite opende Tjeuke de loghouten deur. Maar tot zijn verbazing heerste er duisternis in deze kroeg. Een kleine straal licht afkomstig een kier rechts van hemde zorgde ervoor dat Tjeuke nog iets kon zien. Langzaam wenden zijn ogen aan de duisternis. Eenmaal gewend aan de Duisternis zag hij dat de kleine straal licht uit een op een kier staande deur kwam. Zoekend naar de antwoorden besloot Tjeuke om dit verder te onderzoeken. Hij liep naar de deur en trok deze open. Achter de deur verlichtte een zwakke spaarlamp de met spinnenwebben gevulde kleine ruimte. In die ruimte bevond zich een steile houten trap naar beneden. Deze trap leidde naar een volgende deur. Tjeuke werd nieuwsgierig. Hij daalde de houten trap af. Enkele krakende treden later stond hij met zijn neus voor de volgende deur. Het leek wel een beetje op de klapdeur die hij maar al te goed kende. De klapdeur van VV Lemelerveld. Het enig verschil met de deur in Lemelerveld was dat deze de geen glasplaten omhulde, maar massief was. Met een alsmaar groter wordende enthousiasme opende hij ook deze deur. De deur opende wat stroef, maar Tjeuke kreeg het voor elkaar om hem te openen. Achter deze deur bevond zich een kamer gevuld met een baken van licht. Tjeuke keek om zich heen. Zijn oog werd meteen getrokken door de bar aan zijn rechterzijde. De was bar opgetrokken uit marmer en afgewerkt met goud. Achter deze bar stond een kast waar ontelbare flessen drank in stonden. Tjeuke keek verder door de ruimte. In de gehele ruimte was geen mens te bekennen. Aan de met hout afgewerkte muur hingen portretten van voetballers die hij op het oog niet zo snel herkende. In een glazen vitrine kast stond een paar oude ingetapete voetbalschoenen met daarnaast een paar gebreide grijze wollen wanten. Deze grijze wollen wanten waren voorzien van zwart in geborduurde initialen en een hockeystick. Nog nooit had hij zo’n bijzondere Kelder gezien. Tjeuke liep naar de kast achter de bar en pakte een met stof beslagen Johny walker fles van het schap. Hij nam vervolgens plaats op een kruk aan de bar en schonk zichzelf een glaasje in. Hij nipte van zijn glas en keek nogmaals de kamer in. Opeens werd het hem allemaal duidelijk. Hij vond eindelijk zijn antwoord, ofja antwoord. Hij besefte dat er geen antwoorden voor zijn vragen waren. Hij besefte dat dingen konden gebeuren zonder dat je er grip op had. Hij besefte dat zijn helden gewoon pech hadden, de volgende keer weer beter. Hij besefte het allemaal op Ameland. Daar in de Kelder. Hij besefte het opeens. De kelderklasse. Onvoorspelbaar doch fantastisch.

Hij verliet de bar en haastte zich naar de veerboot. Net optijd kon hij opstappen. Op het dek keek hij naar steeds roder wordende horizon. Hij glimlachte weer eens in zichzelf. Sabbatical Ameland had hem goed gedaan. Met het vertrekken van de veerboot liep Tjeuke van het dek om binnen in het ruim, omhuld door de warmte, de overtocht te maken. Vlak voor dat hij de deur van het ruim instapte viel zijn oog op een bijzonder detail.

20161205_162933

Hij lachte nogmaals. Het zou allemaal wel goed komen….

 

Geef een reactie

*