Vol verwachting

0

28 stuks. Zoveel tralies zitten er in het hekwerk dat als toegangspoort tot sportpark heidepark dient. Zwart zijn ze. Aan weerszijden wordt het hekwerk vergezeld door twee hokjes die als kassa dienen voor de altijd spectaculaire wedstrijden van de hoofdmacht. Dit alles wordt overbrugt door dak dat is opgehangen aan tuien die zijn bevestigd aan twee grote oranje palen die door het dak boven de constructie uit torenen. Op het raam van het rechter kassa hokje zit een grote vlek vogelstrond. De vlek heeft de vorm van een Zuid Swahilisch berg konijntje. Het linker hokje is gehuld in spinnenwebben. Ondertussen is het door de poort een komen en gaan van mensen die het sportpark heidepark bezoeken of weer verlaten.
Zijn ogen zagen het allemaal. Op zo’n 100 meter afstand van dit tafereel zat de vliegende reporter van Lemelerveld 4; Tjeuke Klinkhamer.

Zijn helden moesten voor de verandering eens een keer op Veld 1 spelen. Jaja u leest het goed, veld 1. Deze veldindeling was waarschijnlijk een charme offensief van de veldcommisie. De gast van de dag kwam namelijk uit Wesepe. U weet wel, Wesepe met het illustere sportpark de Muggert. De veldcommisie had besloten om iets moois tegenover dit sportpark zetten en besloot daarom de wedstrijd Lemelerveld 4 – Wesepe 2 op veld 1 te laten aanvangen. Voor de verandering kon Tjeuke zijn helden daarom eens vanaf de tribune aanschouwen. Maar hij had maar weinig oog voor wat er op het veld gebeurde.

Het werd in de nacht van zaterdag op zondag voorgaand aan de wedstrijd tegen Wesepe beklonken. Irene, de paradijsvogel uit Bronckhorst, zou een bezoek brengen aan sportpark Heidepark. Irene Leerink het engeltje dat op 9 oktober in Varsseveld tot miss oktoberfest werd gekroond.  Haar schitterende optreden die dag had een spontane lofzang als gevolg.  Een lofzang die werd ingeleid door de mannen van Lemelerveld 4. De naam Irene weerklonk op dat moment door heel Varsseveld. Het was mede om die reden dat zij de titel Miss Oktoberfest mocht dragen. Als bedankje wou Irene graag een keer langs komen. Dit bezoek werd gepland op 12 maart, de dag waarop Lemelerveld 4 tegen Wesepe 2 speelde.

Irene was laat. Dat had Tjeuke inmiddels wel vernomen. Maar het zonnetje scheen en er was geen reden voor paniek. Toch kon hij zijn ogen niet van de poort afhouden. Het engeltje uit Bronckhorst kon ieder moment de poort doorwandelen. Maar het werd langzamerhand wel erg laat, verdacht laat. Ze zou toch wel komen? Het moest wel. Ze had toch gezegd dat ze zou komen? Tjeuke bleef maar kijken naar de poort. De tralies waren al menigmaal geteld, de vlekken vogelstrond uitvoerig bestudeerd en Tjeuke stond op het punt de bakstenen te gaan tellen. Door de poort was het een komen en gaan van mensen. Maar geen Irene. Tjeuke bedacht zich opeens dat hij nog helemaal niet naar het veld had gekeken. Maarja, dat was ook even niet belangrijk. Het bezoek van Irene was die dag even waar het om draaide. Het veld liet hij daarom maar even links liggen. Tot er plots een fel geel apparaat in zijn ooghoeken verscheen. Was dit dan Irene? Nee helaas, een ambulance. Misschien zat ze hier wel in! Wederom teleurstelling. Iemand had zijn kaak gebroken. Anticlimax. Botsing? Opstootje?  Zelfkastijding? Tjeuke wist het niet. Hij had het niet gezien. Het interesseerde hem op dat moment ook eigenlijk niet. Hij keek weer naar de poort. Nog steeds geen Irene. Langzaam werd zijn hoop op een goede afloop kleiner. Het zou toch niet?  Ze zou toch wel komen? Het nachtegaaltje zou toch wel daad bij haar woord voegen? De tijd tikte voorbij. Tjeuke bleef maar naar de poort gluren zonder oog voor wat er op het veld gebeurde.  Tjeuke ontdekte nog een vlek vogelstrond op de overkapping van de poort. Deze vlek had vaag iets weg van een brontosaurus. Maar ergens ook wel iets van een strijkplank. De klok tikte verder. Het komen en gaan van mensen veranderde in louter uitstroom. Steeds meer mensen verlieten het sportpark. Tot verbazing zag hij zelfs zijn helden de poort uit lopen. Huh? Was de wedstrijd al voorbij? Hij keek naar het scorebord. 90min. 3-1. Een overwinning van Lemelerveld. Warempel. Dat was bijzonder. Even had hij een gevoel van euforie. Dit gevoeld werd echter snel overschaduwd door het feit dat het zonnestraaltje uit Bronckhorst nog steeds niet was verschenen. Tjeuke zuchtte. Hij was diep teleurgesteld. Eenzaam op de tribune zat hij na te sippen, tot zijn telefoon overging: Brenda,  waar hij bleef. De spaghetti werd koud. Bedroefd verliet hij het sportpark om in zijn auto te stappen naar Kessel-eik. Wat zo’n mooie dag had moeten worden eindigde in een mineur. De paradijsvogel was gevlogen.

Eenmaal aan de spaghetti keerde het gevoel van euforie bij Tjeuke terug. 3 punten. Dat was even geleden. Hij besefte het nu pas echt. Fuck die paradijsvogel. Op naar het wereldkampioenschap.

 

P.S. Namens Tjeuke en zijn helden wensen we de ongelukkige Wesepenaar veel sterkte toe. Helaas heeft hij door zijn letsel de overheerlijke gehaktbal uit Lemelerveld niet kunnen proeven. Bij deze is hij van harte welkom om de gehaktbal nog een keer te komen proeven wanneer de kaak weer is hersteld. (Mocht hij toevallig langs Bronckhorst komen, neem ons paradijsvogeltje dan ook even mee)

Geef een reactie

*