de Sallandsche el Capone

0

Al kijkend in de spiegel keurde hij zichzelf nog één laatste keer. Het was zondag ochtend rond de klok van half 10. Zijn vlinderstrik zat nog niet helemaal goed. Een kleine twist. Ja nu zat ie perfect. Trots keek hij naar zichzelf. De smoking zat hem als gegoten. Mooie mensen hebben mooie dingen. Dat werd nu maar weer eens bevestigd. Robbert Valk was op deze regel geen uitzondering. De Lemelerveldse ondernemer was er helemaal klaar voor, de Sallandsche heerenzitting. Het toneel waar alleen de grootsten van Salland bij elkaar komen. Hier worden deals beklonken die zowel op Sallands als nationaal niveau een grote impact hebben. Het was dan ook niet gek dat hier alleen de grootste spelers uit ondernemersland hier onderdeel van uit maakten. Robert Valk, de Sallandse El Capone, wist hier altijd voor het komende jaar zijn schaapjes op het droge te zetten. Als een soort slang sneakt hij dan de ene naar de andere deal binnen. Allen in zijn voordeel. In Salland zijn er de daaropvolgende dagen geen addertjes meer te bekennen, deze zitten immers allemaal verstopt onder het gras bij de deals van Valk. Maar anders dan andere jaren, (ook al heeft de Sallandsche heerenzitting ‘officieel’ pas één keer eerder plaats gevonden, in de onderwereld vond dit al enige tijd plaats) diende Valk naast zijn eigen belang ook nog een ander, groter belang. Het belang van Lemelerveld 4.

Het was weer de tijd van het jaar waarin de kampioenmakers op hun best waren. Het was dit jaar weliswaar aan de vroege kant, maarja, klant is koning. Vorig jaar was het Heino dat dankbaar gebruik maakte van de diensten van Lemelerveld 4. Voor een niet nader te benoemen bedrag wist Heino het kampioenschap te kopen. Heino gelukkig, Lemelerveld gelukkig. Hoe die deal toen tot stand kwam weten eigenlijk maar weinig mensen. Dat er een deal was gemaakt, was wel duidelijk, maar wat was nou de drijvende kracht achter deze deal? U raadt het nu waarschijnlijk al wel. Inderdaad, Robert Valk, aka de Sallandse El Capone, Aka the championsmaker.

Toendertijd kreeg Petertje het een beetje benauwd, u weet wel, Petertje Vervloet. De man met zijn groene broek en strak gestreken, witte overhemd, die kent u vast nog wel. De voorzitter van vv Heino. Die peter kreeg het aan het eind van de competitie een beetje benauwd. Hij vroeg zich af of het kampioenschap er nog wel in zat voor Heino 4. Heino 4 was toen een beetje zijn lievelingetje van de club geworden. Zulke leuke jongens, zulk leuk voetbal. Hij mocht er het hele seizoen al met plezier naar kijken. Maar toch vertrouwde petertje het toen niet helemaal. Petertje werd nerveus.

In de wandelgangen had hij er al wel eens van gehoord, maar hij wist niet of de verhalen ook klopten. De kampioensmakers uit Lemelerveld. Via via zocht hij toenadering tot deze groep. Petertje werd van het kastje naar de muur gestuurd, maar kwam uiteindelijk uit bij de persoon die ‘shit geregeld krijgt.’ Het was een dinsdag avond (toen kon dat nog). Het adres was hem door iemand ingefluisterd. Petertje drukte met een bibberende vinger de bel in, geen gehoor. Toch ging er een lichtje aan. Niet veel later ging de deur open. Een groot en imposant gestalte verscheen in de deuropening. “goedenavond.” Petertje wist niet zo snel wat hij moest doen. Uit reactie ging hij op zijn knieën zitten met het hoofd naar de grond gebogen. “sta maar op Petertje” sprak het grote gestalte, “ik had al vernomen dat je een deze dagen op de stoep zou staan.” Petertje deed zoals hem gezegd werd en stond op. Daar stond Petertje opeens oog in oog met niemand minder dan Robert ‘el Capone’ Valk.  Diezelfde avond werd er nog een deal beklonken waarna petertje met een gerust hart naar huis kon gaan. De details van deze deal zijn vooralsnog staatsgeheim, maar Petertje heeft het wel voor elkaar gekregen dat ‘zijn’ Heino 4 zich toendertijd kampioen mocht kronen.

Een jaar verstreek en de Sallandse El Capone had zich inmiddels hoger op gewerkt in het Sallandse ondernemerslandschap. De deals vlogen hem om de oren en het geld bleef maar binnen stromen. Toch verloor deze spijkerharde ondernemer zijn ware identiteit niet. Hij vertegenwoordigde nog steeds het sterrenensemble Lemelerveld 4 en daarnaast had hij ook nog een positie weten te bemachtigen in een opkomende pétanque vereniging. De spreekwoordelijke schaapjes stonden op het droge. Tot afgelopen vrijdag opeens een oude bekende had gebeld. Petertje. Hij wist nog wel iemand die een goede deal voor hem had. Valk, de ondernemer dat ie is, liet zich dat geen tweede keer zeggen. Valk luisterde aandachtig en stemde uiteindelijk in om met een partij om de tafel te gaan zitten.

“een vrouw geeft aan het leven heel veel waarde, maar één dag zonder is als een paradijs op aarde”

De slogan van de Sallandsche Heerenzitting. Vrouwen kon hij er ook even niet bij hebben, ook niet als ze toevallig uit halle komen, dat kwam later allemaal wel. Nu moesten er zaken worden gedaan. Robert ‘el Capone’ Valk stapte de residentie binnen.
Zo’n twintig kilometer verder op zaten de mannen van Schalkhaar 4 en Lemelerveld 4 aan de thee. Valk keek om zich heen. Van Petertje had hij de signalementen van zijn onderhandelingspartner doorgekregen, Hij zou hem kunnen herkennen aan de roos in zijn haar. Valk speurde de residentie af. Daar, eenzaam aan een tafeltje was een man druk in zijn haar aan het krabben. De witte schilfertjes vlogen in het rond. Dat moest hem zijn. Valk stapte op de man af. De onderhandelingen waren van korte duur. Het ging namelijk over de kampioenswedstrijd Schalkhaar 4 – Lemelerveld 4. Tijd om te onderhandelen was er bijna niet. De wedstrijd was intussen al halverwege, de trekker met platte wagen stond al klaar en Patriek verdriet had inmiddels de nodige baco’s al achterover gegooid om de spanning voor zijn optreden in te perken. De man met roos schoof Valk een koffertje toe, Valk opende deze op zijn beurt en keek naar de inhoud. Valk knikte de man toe. Vervolgens pakte de Sallandse el Capone zijn mobiel en pleegde het telefoontje dat alles in gang zou zetten. Om zijn sporen naar hem wat te verdoezelen droeg hij met een ander telefoontje een leider van Schalkhaar op om een pion uit te kiezen die eventueel de val voor hem kon opvangen. Dit door bijvoorbeeld 20 euro aan een betreffend iemand te geven, maar wat de invulling betreft liet hij de leider vrij in zijn keuzes. Zo zou Robert ‘el Capone’ Valk in ieder geval buiten schot blijven. Na deze telefoontjes zat het er voor Valk op. hij draaide zijn strik nog een keer goed en kon zich opmaken voor een uitstekende middag op de Sallandse Heerzenzitting. Lemelerveld zou die dag nog met 6-1 verliezen.

Lemelerveld 4 feliciteert Schalkhaar 4 met het behalen van het kampioenschap van de 4e klasse 11. Met kop en schouders en misschien ook wel de navel staken ze boven de rest uit. Bijna geen wedstrijd ging ze voorbij  waarin ze niet met twee vingers in de neus de bal rond konden tikken. Daarom is het kampioenschap ook dik en dik verdiend. Bij deze nogmaals van harte gefeliciteerd!

Geef een reactie

*