Zwevend naar ‘t geluk

0

“Ik wou dat ik kon zweven op de wind
ver weg
naar t paradijs
Blij als een kind
en met mijn vleugels zwaaide ik naar jou
op een wolk
of de mooiste zonnestraal
alleen naar jou
het liefst vroeg ik,
toe ga je mee
kom vlieg met mij over land en zee
de wind die brengt ons naar t geluk
zonder n doel geen weg meer terug
maar wel alleen met jou
met jou
onder mijn vleugels gaf ik jou een thuis

waar je gelukkig bent
een eigen huis
ik ben die reis al vaak alleen gegaan
zonder jou
maar ik kwam terug
jij was al te ver vandaan
het liefst vroeg ik,
toe ga je mee
kom vlieg met mij over land en zee
de wind die brengt ons naar t geluk
zonder n doel geen weg meer terug
maar wel alleen met jou
met jou
de wind die brengt ons naar t geluk
zonder retour geen weg meer terug
maar wel alleen met jou
met jou
met jou”                   (Bron; Zweven naar t’ Geluk, Jannes)

Oortjes in, volume op standje maximaal, nummer op repeat. Kijkend uit een vliegtuigraampje. Tjeuke kon wel 101 haken en ogen opnoemen aan het nummer van Jannes, maar toch luisterde hij het graag, het is ook gewoon een verdomd lekker nummertje. Daarnaast was het stiekem wel een mooie referentie waarna hij op weg was.

Tjeuke had een turbulente tijd achter de rug. Letterlijk maar ook figuurlijk, letterlijk omdat hij net uit het vliegtuig was gestapt met een boel turbulentie, figuurlijk omdat zijn leven in korte tijd vele willekeurige wendingen had ondervonden. Ups en downs. Zoals in de wetenschap der turbulentie. velen hebben getracht dit fenomeen te vangen, uit te leggen aan de hand van fysische processen, beschrijvingen te vinden en formules af te leiden om de verschijningen der turbulentie te vangen. Maar tot op de dag van vandaag begrijpen wie hier slecht een fragment van. Tjeuke had ook geen tijd om dit verder uit te dokteren, hij had wel wat beters te doen.

Het was al even geleden dat Tjeuke in Nederland was geweest. Sinds vorig jaar september had hij geen voet meer op Nederlandse bodem gezet. Het was hem afgelopen zomer eventjes teveel geworden. Zeker na de trampstamp van Brenda was Tjeuke zoekende geweest. Aanvankelijk was het een prachtgebaar van Brenda naar ‘zijn’ team toe, maar tegelijkertijd sloeg ook de onzekerheid toe. Waarom wel Babyface boven haar anus, maar niet hij? Ze had op z’n minst een paar engelenvleugelen op haar rug kunnen tattoeëren met de naam Tjeuke. Dit was voor hem toch de spreekwoordelijke druppel geweest die de emmer liet overstromen. Hij had zijn boules gepakt en was vervolgens in het vliegtuig gestapt naar Zuid-Amerika, de nieuwe zomer tegemoet, op zoek naar zichzelf, op zoek naar petanquevorm van zijn leven.

Maar na bijna een halfjaar weg te zijn geweest begon hij toch een beetje last van heimwee te krijgen. De potjes patanque gingen uistekenend. Maar er was toch meer dan dat. Hij miste het fantastische Nederlandse rail en treinsysteem, hij miste de krketjes en hij miste zelfs zijn Brenda. Maar het meest van alles miste hij toch ‘zijn’ team, Lemelerveld 4. Goh, wat was het lang geleden geweest dat hij die toppers had zien vlammen.  Het kriebelde hem toch enorm veel, het verlangen om zijn team, zijn toppers eindelijk weer een keer te zien. Of die jeuk zou het resultaat moeten zijn van een infectie die hij had opgelopen tijdens zijn trainingskamp in zuid-amerika, zou ook kunnen. Hij zou er in ieder geval snel achter komen.

Een beetje scorebord journalistiek leerde hem dat het iet wat matig ging met zijn favoriete team, zeg maar gerust, zéér matig. Als in; vrij onderaan, Als in; potentieel rode lantaarndragen. Maarja, de journalist die hij is weet hij natuurlijk ook dat dit helemaal niets hoeft te zeggen. Zoals hij zijn team kende legden ze altijd wel een fabuleuze wedstrijd op de mat, helaas zat dan de score wel eens tegen. Maar gezien de punten zat het zijn team dit seizoen wel verdacht vaak tegen…

Tijd voor een kijkje dus. Bij aankomst op het vliegveld pakte hij direct de taxi naar huis. Brenda had hij niets verteld, die zou hij later wel spreken, prioriteiten stellen. Gelukkig was Brenda net naar haar rummikubclubje zodat Tjeuke zonder gezeik thuis kon komen. Even snel de jeu de boule ballen in het vet om vervolgens direct in de auto te kunnen stappen naar de wedstrijd van zijn helden. De Zweef was de tegenstander van die dag, dat had hij wel uit zijn scorebord journalistiek research gehaald. De nummer 1 van de competitie. Maar ze waren al kampioen, niet veel meer voor te vrezen dacht hij. Niet voor niets dat hij ‘Zwevend  naar ’t geluk’ op repeat had gezet. Via de Zweef zouden ze wel bij het geluk belanden. Of zoiets. Misschien was hij te ver op zoek naar een goed excuus om het oogappeltje van Jannes op repeat te kunnen zetten.

Op naar Lemelerveld, het mythische sportpark heidepark, thuishaven van regio’s grootste voetballers (sommigen konden zelf nog een balletje trappen ook). Het was de Lemelerveldse tempel waar de bomber van de oude twentseweg zijn granaten maar vaak genoeg liet inslaan, waar teampapa ‘zijn’ kroos onder zijn hoede houdt, waar Mikey altijd de weg weet en waar de nieuwe Frenkie en Mathijs tot ontplooiing komen (De aliexpress versie van Frenkie en Mathijs dan).  Het team had echter wat wijzigingen doorstaan ten opzichte van het vorige seizoen. Zo hadden de gebroeders de Haan het wel gezien met elkaar naar 1 seizoen, zonder met elkaar te communiceren hadden ze aangegven bij een ander team te willen gaan voetballen, met als gevolg dat ze beide van team wisselden. Niet helemaal handig, er had er op zijn minst 1 kunnen blijven. Daarnaast waren er nog enkele andere teamverlaters die na het afgelopen succes seizoen eieren voor hun geld kozen en een luceratieve transfer maakten, succes heeft zijn keerzijde.

De keerzijde van succes, praat Tjeuke er niet over. Zo had hij ooit meegemaakt, toen hij nog als telemarkteer voor Wijnen behanghandel werkte, dat een collega van hem een goede grap maakte in de pauze. Tjeuke had vervolgens op deze grap gereageerd met; ‘haha dat was echt een goede Dries!’ Waarna Dries (typisch weer zoiets van Dries) het hoog in zijn bol kreeg en zijn carrière als behanger de volgende dag vaarwel had gezegd en begon aan een carriere als Caberetier. Als snel had hij de nodige ‘grappen’ op papier en binnen een maand had hij zijn eigen cabaret show bij elkaar geschreven; Fantastdries.

De eerste show vond plaats in het buurthuis ‘klavertje vier’ in Kessel eik. In eerste instantie was uitbaatster Erika niet zo enthousiast over de show van Dries. Maar omdat hij als tegenprestatie wel de entree van het buurthuis wilde behangen, had ze toch met frisse tegenzin ja gezegd. Het behangwerk was prima gedaan, uitstekend zelfs, er zijn weinig mensen die zo goed kunnen behangen als Dries van Zanten. Daar ging het dan ook niet mis, het ging ook nog niet helemaal mis bij de kaartverkoop (nu scheelde het wel dat senioren cricketvereniging de gewatterde vinken last minute nog een activiteit zochten omdat de geplande bierproeverij niet doorging doordat de belgische biersommelier met zijn hoofd op een bonnetje prikker was gevallen (domme Belg)). Nee het ging mis bij het feit dat er wel meer mensen waren die iets grappiger waren dan Dries. Behoorlijk veel mensen. Dat is in principe niet zo erg, maar als caberetier is dat nou niet echt een comfortabele marktpositie. Dries begon zijn frustraties en pijn weg te drinken met aanvankelijk een paar pilsjes per dag, dit liep als snel op tot een paar pilsjes en een fles wijn en tot slot tot een paar flessen wijn en een fles whiskey. Dries belande in de goot. Zijn huis moeset worden verkocht en Dries kwam op straat te staan. Hij vertrok naar Rusland om daar op een olieplatform te gaan werken en zijn alcoholverslaving  door te zetten met goedkope vodka. Wijnen behanghandel is inmiddels failliet;  immers, met het vertrek van Dries verviel ook de regio behangers opleidingsfunctie van het bedrijf waardoor er in Kessel Eik bijna geen goede behangers te vinden waren en het bedrijf met gebrek aan kundig personeel de deuren moest sluiten. De keerzijde van succes dus….

Maar waar mensen gaan, komen er ook mensen bij. Zo waren er enkele vedettes van de selectie overgekomen, misschien om een lucuratief aanbod, misschien om de gezelligheid en heel misschien ook wel om hun carriere af te bouwen (zo liepen ze er soms een beetje bij…) Maar de grootste verrassing die in het afgelopen jaar was binnen gehengeld was misschien wel de aanwinst uit Amsterdam. Ofja zijn origine lag in Amsterdam, maar hij was om ‘duistere’ redenen nog wel eens ergens anders te vinden. Ondergedoken in Groningen bijvoorbeeld. Hij had zijn Vespa tijden achter zich gelaten en gevestigd in Groningen. Naast het leven in Groningen had hij zich ook nog eens toegelegd op een sportieve uitdaging in Lemelerveld, off all places. Wat zijn achtergrond precies was, wisten maar weinig mensen. Er werd simpelweg niet over gepraat. Geruchten gingen dat hij uit de onderwereld kwam en verantwoordelijk was voor enkele afstraffingen. Hij droeg de naam “de Neus”. Wie zoekt op google komt al gauw bepaalde personenen tegen. Van deze roddels distansiëren wij ons uiteraard. Het enige wat Tjeuke wel weet is dat hij inderdaad verantwoordelijk kan worden gehouden voor de nodige afstraffingen. Maarliefst 3 alleen al in afgelopen weekend. Tjeuke had medelijenden met De Zweef, ze hadden had simpelweg geen antwoord op zijn dodelijke afstraffingen….

Tjeuke had een beetje moeite om de weg richting Lemelerveld te vinden. Kessel Eik – Lemelerveld was stiekem altijd nog best een stukje. Ter verdediging, het was natuurlijk ook al lang geleden dat hij voor het laatst deze reis had gemaakt. Al hielp het ook niet echt dat hij maximaal had geprofiteerd voor de onbeperkt drink service aan boord van het vliegtuig terug naar Nederland, het begon met een paar biertjes en voor je het weet heb je en fles rood en een paar glazen whiskey op.

Aangekomen bleek hij toch een helftje te laat. 1 helftje op een half jaar is niets, zo maakte hij het voor zichzelf nog enigzins acceptabel. Er waren nog zeker 45 min over om van zijn helden te genieten. Het voelde direct alsof hij nooit was weggeweest. Ondanks enkele nieuwe gezichten was dit het team waarvan hij was gaan houden. Ja, ze kregen weleens een doelpuntje tegen, maarja dat krijgen de beste teams. Hij haalde de voldoeningen uit de kleinere dingen. Een mooie zaag, een prachtige sprint van iemand die de weg altijd wel weet en een altijd kundige en gedreven leiders groep (ja het is inmiddels een hele groep) die de totale controle over de wedstrijd heeft en de poppetjes altijd optimaal laat renderen. Daarnaast zit er toch elk seizoen wel weer een een ongeslepen diamantje bij die zomaar eens op een blauwe maandag nóg hoger kan spelen dan Lemelerveld 4. Zoals eigenlijk al een beetje verklapt was dit ‘de Neus.’ Zo geslepen als hij was liet hij niets heel van de verdediging van de Zweef. Hij sneed door ze heen alsof ze er niet stonden. Met dodelijke precis ramde hij tot 3 maal toe raak. Sluw als een Vos, zo soepel als een kat hij heersde in de aanval. Dat de Zweef dan net een paar keer vaker scoorde kan gebeuren. De wedstrijd ging verloren, maar de harten van het publiek waren wederom veroverd.

Lemelerveld 4 liet eens te meer zien waarom Tjeuke zo groot fan van ze was. Het spel bracht hem waar hij van te voren naar had verlangd; ultiem geluk. Toch kriebelde het hem nog steeds, was het dan toch een Zuid-Amerikaanse infectie? Of was hij naast ‘gewoon’ fan nu stiekem ook een beetje verliefd geworden….

 

Geef een reactie

*